کلاس 7:30 صبح جمعه مثل این که از ظهر پنج شنبه، یکی، در حالی که دستاش تو جیبش و در نهایت آرامش مقابلت نشسته و مستقیم تو چشمات نگاه می کنه، بهت فحش بده!!!

پ.ن:برگه های چرک نوسیم به جای نظریات اشتراوس و دوسوسور و حل مسائل رگرسیون، فقط متن های وبلاگی به خودشون می بینن!

                                                           شاید تا شنبه یکشنبه یکیشو اینجا ببینید!

شب های محرم پارسال ، شبکۀ 3، برنامه سخنرانی آقای پناهیان در مسجد دانشگاه امام صادق را پخش می کرد.

یکی از شبها که برنامه را می دیدم، دو حدیث از امام علی (علیه السلام) نقل کردند و اعلام کردند به هر طریقی که امکان دارد، برای دیگران بازگو شود.

نقل در اینجا، یکی از این طرق است:

امام علی (علیه السلام) فرمودند: هر کس در روز عید غدیر خم طعام دهد، گویی به یک میلیون پیامبر                                              طعام داده است.

امام علی (علیه السلام) فرمودند: هر کس در روز عید غدیر خم وام دهد، من ضمانت می کنم که خداوند                                           در طول سال چندین برابر آن را به فرد اعطا نماید.

                                                                                                            عیدتون مبارک.

آقا رها کن منو. من گزینه مناسبی نیستم. سرمایه گذاری روی من مثل ساختن قلعه های ماسه ای کنار دریا می مونه. شاید لحضه ای باشکوه باشه اما با اولین موج خراب می شه.

میدونی برای من تموم شدی. یعنی الان اصلاً از با تو بودن لذت نمی برم. تقصیر خودتم هست. اون موقع که من می خواستم، تو همراه نبودی.

اصلاً می خوام بدونم چرا اینجوری رفتار می کردی؟ تو باعث شدی من از همۀ شماها ببُرم.

تو میدونستی جای محبوب من کجاست و از قصد همون جا، کنار من می نشستی. اما بعد دقیقاً مثل کسی که اصلاً حرف زدن بلد نبود، صمٌ بکم بودی و صدایی ازت در نمی اومد اما برای بقیه، مثنوی 70 من می گفتی!

این شد که رهات کردم. یعنی کنار گذاشتمت و هر از گاهی که میدیدمت نه به خاطر خودم که به خاطر مامان، بابا یا حتی مبینا بود. مطمئنم یادته که وقتی حرف می زدی گوشۀ لبم پوز حندی می نشست و میدونستی که اصلاً باورت نمی کنم!

حالا با این حساب بعد از اینهمه مدت که خودم نمی دونم چه مرگمه و چشمام مثل پمپاژ مدام پر و خالی میشه و در حد یه اسپرسو اعلا تلخم، پیدات شده که چی؟ چی می خوای بگی نه اصلاً چی می تونی بگی؟

من نمی فهمم این عبارتو که " عزیزم لطفاً کمی صبر و استقامت، برای رسیدن به موفقیت باید ثبات قدم داشت و..."

آقای شیرازی جمع کن کاسه کوزتو برو، نسخه برام نپیچ و فقط دعا کن تا از این حس اسپرسویی به شیر کاکائویی تغییر کنم!

پ.ن: متوجه شدید که طرف صحبتم جناب آقای " حافظ شیرازی" بودند و حافظانه ای که این هفته برای متولدین شهریور ماه در مجلۀ "زن روز" چاپ شده بود!